شمارهٔ ۱۱۷ - در مرثیه یکی از خواتین فرماید
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی زیبایی و پاکدامنی یک زن، که به مریم (مادر عیسی) تشبیه شده، صحبت می‌کند. شاعر به مقام والای این زن اشاره دارد که مانند خورشید درخشان است و به خاطر پاکدامنی‌اش از دیگران متمایز است. او به سفر او به گلشن فردوس و وداع‌اش با دنیای فانی پرداخته و از او به عنوان مریم ثانی یاد می‌کند. شاعر در نهایت حسرتی از فقدان او ابراز می‌کند.
همای آشیان سلطنت شهزاده سلطانممه خورشید پرتو مه چه رایات سلطانی
هوش مصنوعی: پرندهای که در آشیانهاش نشسته، نماد سلطنت و مقام بلند من است. من مانند خورشید درخشان، نور و روشنیام را منتشر میکنم و نشاندهندهی قدرت و عظمت سلطنت هستم.
مهین بانو که بر تخت تجرد داشت چون مریمببر تشریف لم یمسسنی از بس پاکدامانی
هوش مصنوعی: زن بزرگوار و بلندمرتبهای که در عفت و پاکدامنی مانند مریم مقدس است، بر تخت تنهایی نشسته و به خاطر پاکدامنی‌اش هیچگاه به کسی دست نیافته است.
به عزم گلشن فردوس زرین محملش ناگهبه دوش حور و غلمان شد روان زین عالم فانی
هوش مصنوعی: در عزم بهشتی زیبا و گلفشان، ناگهان بر دوش جوانان و دختران زیبا به راه افتاد و از این دنیای زوالپذیر دور شد.
چو کرد آن ثانی مریم وداع شاه عیسی دمپی تاریخ گفتم حیف و آه از مریم ثانی
هوش مصنوعی: زمانی که مریم دوم به وداع با شاه عیسی پرداخت، من به تاریخ گفتم که ای کاش و افسوس بر حال مریم دوم.