رباعی شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: این غزل بیانگر زندگی در لحظه و لذت بردن از زیبایی‌های حاضر است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند آینده را پیش‌بینی کند، بنابراین بهتر است لحظات خوش را غنیمت بشماریم. همچنین، دعوت به نوشیدن شراب در زیر نور ماه می‌شود، به این امید که زیبایی‌ها را درک کنیم، هرچند ممکن است زمان به ما اجازه ندهد تا از آن لذت ببریم.
چون عهده نمی‌شود کسی فردا راحالی خوش دار این دلِ پر سودا را
چون هیچکسی از فردای ما آگاهی ندارد و آنرا تضمین نکردهست که آیا درین دنیا باشیم یا خیر؛ با این دل پر سودا و پر دردت مدارا کن و خوش باش.
مِی نوش به ماهتاب ای ماه که ماهبسیار بتابد و نیابد ما را
ای ماه(ای کسی که رخت چون ماه زیباست)، در زیر نور ماه می بنوش؛ زیرا این ماهی که اکنون میتابد، بعدا از تو بسیار خواهد تابید (ولی تو در این دنیا نخواهی بود) و ماه تو را نخواهد یافت!