رباعی شمارهٔ ۳
این شعر اشاره به آن دارد که علی رغم اینکه همگان قرآن را کلام خداوند دانند اما انسانها گه گاه به سراغش می روند اما قدح و جام می چی آیه و معجزه ایست ؟ که انسانها هر شب به سراغش می روند
قرآن که مهین کلام خوانند آن راگهگاه نه بر دوام خوانند آن را
قرآن که آنرا مهینکلام [کلامی بسیار با عظمت و ارزشمند] میخوانند [و برای آن ارج بلندی نهادند]، گاهگاه و بعضی وقتها آنرا میخوانند.
بر گِردِ پیاله، آیتی هست مقیمکاندر همه جا مدام خوانند آن را
اما [در عین تعجب در مقایسه با مهینکلام] گرد پیاله شراب، آیهای مقیم [و دارای پایداری] حک شده است که مردم آنرا تمام جاها مدام و دائم میخوانند.