رباعی شمارهٔ ۴
این شعر به اهمیت دوری از قضاوت و انتقاد نسبت به دیگران اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر خود شراب نمی‌نوشی، حق نداری به مستان طعنه بزنی. همچنین هشدار می‌دهد که نباید به می نخوردن و عدم گناه مستی غره و مغرور باشی چون تو صدها لغمه حرام و گناه آلود میخوری که می و شراب پیش آن گناه کوچکیست
گر مِی نخوری طعنه مزن مستان رابنیاد مکَن تو حیله و دستان را
[زنهار] اگر می نمی‌نوشی طعنه نزن به کسانی که از شراب سرمست هستند. [در عوض به جای آن گیر دادن ها] تو حیله و خدعه را پایهگذاری نکن [و انسان یکرو و راست و صادق باش]
تو غره بدان مشو که مِی می‌نخوریصد لقمه خوری که مِی غلام است آن را
به خودت افتخار نکن و غرور بیجا تو رو برندارد که مشروب نمی‌نوشی، زیرا لقمه های بزرگتر [و گاها حرامی] میخوری، که گناه مشروب خوردن و می نوشیدن در برابر آنها چیزی به حساب نمیآید.