رباعی شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به حالت شور و شیدایی خود اشاره دارد. او خود را در مکانی خراب می‌بیند که در آن به می و خوشی و راز و نیاز می‌پردازد. او از همه امیدها و ترس‌ها آزاد است و هیچ نگرانی از دنیای مادی و عناصر طبیعی ندارد. احساس آزادی و رهایی او در مقابل مشکلات و دردها به وضوح مشهود است.
ماییم و می و مُطرب و این کنجِ خرابجان و دل و جام و جامه پُر دُردِ شراب
ما هستیم و شراب و نوازنده، در این گوشه خراب، جان و دلمان پر از لکه شراب و لباسمان نیز پر از آن است.
فارغ ز امیدِ رحمت و بیمِ عذابآزاد ز خاک و باد و از آتش و آب
از امید به رحمت الهی و ترس از عذاب خداوند رها هستیم؛ آزاد از خاک و باد و همچنین آتش و آب هستیم (آزاد از این دنیا).