رباعی شمارهٔ ۷
این اشعار به تباهی و زوال قدرت اشاره دارد. قصر جمشید که نماد عظمت و شکوه است، حالا به جایی برای آهو و روباه تبدیل شده است. همچنین، سرنوشت بهرام را به تصویر می‌کشد که تمامی عمرش به دنبال شکار گور(گورخر) بوده، اما در نهایت خود او گرفتار گور(مرداب) می‌شود(هنگام شکار در باتلاق می‌افتد و ناپدید می‌شود). اینها نشان‌دهنده ناپایداری و فراز و نشیب‌های زندگی است.
آن قصر که جمشید در او جام گرفتآهو بچه کرد و روبَه آرام گرفت
آن قصری که شاه جمشید در او جام جم را گرفت، اکنون به ویرانه ای تبدیل شده چنان که آهو در آن بچه به دنیا آورده است و آشیانه ای برای روباه شده است.
بهرام که گور می‌گرفتی همه عمردیدی که چگونه گور بهرام گرفت؟
بهرام(شاه ساسانی پسر یزدگرد یکم) که تمام عمرش گورخر شکار می کرد؛ عاقبت دیدیم که هنگام شکار در گور(باتلاق) افتاد و زمین او را بلعید.