رباعی شمارهٔ ۸

در این شعر، شاعر به زیبایی طبیعت و گذرای زندگی اشاره می‌کند. ابرها می‌آیند، بر روی سبزه‌ها می‌بارند، به آن طراوت می‌بخشند و اوقات خوشی را فراهم می‌آورند که ما باید آن غنیمت شمرده و به خوشی استفاده کنیم. در نهایت، به زودگذر بودن دنیا اشاره می‌کند و می‌پرسد که این سبزه‌ و گل که اکنون ما به تماشای آن نشسته‌ایم و از آن لذت می‌بریم پس از مرگ و نیستی ما-که بر گور ما می‌روید-چه‌کسی به تماشای آن می‌نشیند و از آن لذت می‌برد؟!