رباعی شمارهٔ ۱۷
این ابیات به توصیف عالم (جهان) میپردازند و آن را به یک کاروانسرای قدیمی تشبیه میکند که شب و روزهای زیادی را دیده و شاهان بزرگی چون جمشید و بهرام بر دیوارهای آن تکیه کردهاند و جشنها برپا کردهاند.
این کهنه رباط را که عالم نام استوآرامگه ابلقِ صبح و شام است
کهنهرباط: کاروانسرای قدیمی. ابلق: دو رنگ، سیاه و سفید || اسب سیاه و سفید. شب و روز به مرکبها و اسبهایی تشبیهشده که پیوسته در این کاروانسرای عالم میآیند و میروند.
بزمیست که واماندۀ صد جمشید استقصریست که تکیهگاه صد بهرام است
هیاهو و سروری که در آن برپاست، بازمانده صدها شاه چون جمشید است؛ و بر دیوارهای آن صدها شاه چون بهرام تکیه کردهاند.