رباعی شمارهٔ ۱۹
این شعر در وصف نوروز، نسیم‌بهاری و رفتن به بوستان و گلزار است. شاعر می‌گوید که از گذشته و زمستان مگو و یاد مکن و از فرصتی که الان داری که بهار و نوروز است استفاده کن و شاد باش و درباره گذشته صحبت مکن. به چمن و بوستان و جایی خوش برو و با یک یار زیبا و گل‌رو خوش باش.
بر چهرۀ گل نسیم نوروز خوش استدر صحن چمن روی دل‌افروز خوش است
نسیم بهاری بر چهره گل زیباست و در گسترهٔ چمن نشستن با یک یار زیبارو و دل‌افروز لذتبخش است.
از دی که گذشت هر چه گویی خوش نیستخوش باش و ز دی مگو که امروز خوش است
از گذشته یاد مکن که از گذشته گفتن خوش نیست؛ امروز را غنیمت شمار و خوش باش و دیروز را فراموش کن که امروز خوش است. ( دی بر وزن سی (عدد) یعنی دیروز، گذشته و بر وزن نی (ساز) یعنی دیماه، زمستان)