رباعی شمارهٔ ۲۴
این رباعی دعوت است از الهام گرفتن از طبیعت و شاد بودن همچون لاله بهاری که ابر بهاری رخ او را شاداب و سرخ کرده و غنیمت شمردن عمر کوتاه که باید چنان به آن نگاه کرد که سبزهزاری است که از خاک ما روییده است.
چون ابر به نوروز رخِ لاله بِشُسْتبرخیز و به جامِ باده کن عزمِ دُرُسْت
در روزی که ابر بهاری رخ لاله را به باران شسته و طراوت بخشیده تو نیز کاری کن و جام باده را در دست بگیر.
کاین سبزه که امروز تماشاگهِ توستفردا همه از خاک تو برخواهد رُسْت
عمرت را غنیمت شمر که این سبزهای که امروز زیباییاش را مینگری، بهزودی از خاک و مزار تو خواهد رویید.