رباعی شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به موضوع نارضایتی از سرنوشت و سرگردانی انسان‌ها در زندگی اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر تقدیر و روزگار به خواسته‌های یک خردمند توجه نکند، چه فرقی دارد که دنیا چگونه باشد. در نهایت، زندگی کوتاه است و انسان باید با واقعیت‌های آن کنار بیاید، چه این واقعیت خوشایند باشد و چه ناخوشایند.
چون چرخ به کامِ یک خردمند نگشتخواهی تو فلک هَفت شُمُر، خواهی هَشت
(وقتیکه) فلک (از روزی که بوده) بر مراد و دلخواه یک خردمند نگشتهاست و نبوده، چه تفاوت می‌کند که هفت تاست یا هشت تا.
چون باید مُرد و آرزوها همه هِشتچه مور خورَد به گور و چه گرگ به دشت!
مصرع اول: وقتیکه مرگ حتمی است و خواستهها را باید گذاشت و ترک کرد. (هشت: گذاشت)