رباعی شمارهٔ ۲۷
در این رباعی، شاعر به زیبایی و شادی نوروز و بهار جوانی اشاره کرده و به تو اندرز میدهد که در این ایام، جامی در دست بگیری و با محبوبی بنشینی. او به این نکته اشاره میکند که زندگی زودگذر است.
چون لاله به نوروز قدح گیر به دستبا لالهرخی اگر تو را فرصت هست
چون لاله بهاری و نوروزی شاد باش و جامی از باده بر دست بنه، و با لالهرخی معاشقهکن و خوش باش. (لالهرخ: آنکه رخی پُرحرارت دارد)
مِی نوش به خرمی که این چرخ کهنناگاه تو را چو خاک گرداند پست
به شادی باده بنوش (زیرا بر هیچ چیز اعتمادی نیست) و این چرخ پیر بهطور ناگهانی تو را از پای در میآورد.