رباعی شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این شعر به مسأله زندگی و ذات وجود اشاره شده است. شاعر به دایره‌ای اشاره می‌کند که نماد زندگی انسان‌هاست و در آن هیچ سرآغازی یا پایانی وجود ندارد. او به این نکته تأکید می‌کند که هیچ‌کس به راستی نمی‌داند که آمدن به این دنیا از کجاست و رفتن به کجا. این توجیه عدم شناخت ما از چرایی و چگونگی وجود و مرگ است.
در دایره‌ای که آمد و رفتن ماستاو را نه بدایت، نه نهایت پیدا‌ست
این دایره که آمدن و رفتن ما در آن است، سران و پایانش نامعلوم است.
کس می‌نزند دمی در این معنی راستکاین آمدن از کجا و رفتن به کجاست!
کسی پاسخ درستی نگوید (نگفته) که این آمدن از کجاست و این رفتن به کجا.