رباعی شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و فریبایی طبیعت در فصل بهار اشاره می‌کند و از نوشیدن یک ساغر در کنار آن لذت می‌برد. او می‌گوید که اگرچه در نظر عموم ممکن است کارش ناپسند باشد، اما او ترجیح می‌دهد این لحظه را بگذراند تا اینکه به نام بهشت فکر کند، زیرا احساس می‌کند که این لذت از هر چیز دیگری ارزشمندتر است.
در فصل بهار اگر بتی حور سرشتیک ساغر مِی دهد مرا بر لب کِشت
(آنچه خواهم) آناستکه در فصل بهار و در سبزه و چمن، از دست یک زیباروی ساغری از می بگیرم.
هر چند به نزد عامه این باشد زشتسگ به ز من است اگر برم نامِ بهشت
هر چند عامه و عوام این سخن و درخواست را ناپسند و زشت میشمارند اما من آنرا بر بهشت ترجیح میدهم.