رباعی شمارهٔ ۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که انسان باید بداند که روحش از دنیای مادی جدا خواهد شد و به عالم دیگری میرود. شاعر به ما میگوید که درک اینکه از کجا آمدهایم، شاید مهم نباشد، بلکه باید در زندگی از لحظات لذت برد و نگران مقصد نهایی نباشیم.
دریاب که از روح جدا خواهی رفتدر پردهٔ اسرار، فنا خواهی رفت
بفهم که وقتی از این دنیا می‌روی، از روح خود جدا خواهی شد و به دنیای ناشناخته و اسرارآمیز فنا خواهی رفت.
مِی نوش، ندانی از کجا آمده‌ایخوش باش، ندانی به کجا خواهی رفت
زیاد به دنبال محاسبه نباش [می نوشیدن استعاره از از بین رفتن منطق و عقل بعد از نوشیدن می است — فرد قدرت محاسبه و تجزیه تحلیل ندارد] و در این دنیا به دنبال منطق نباش و تسلیم و خوشحال باش و از زندگی لذت ببر زیرا نمی‌دانی از کجا آمده‌ای؛ و نمی‌دانی به کجا خواهی رفت.