رباعی شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که نمی‌داند آیا سرشت او از اهل بهشت است یا از اهل دوزخ. او به زیبایی‌های دنیا که شامل شراب، معشوق و موسیقی است، اشاره می‌کند و می‌گوید که تمام این نعمت‌ها برای او کاملاً واقعی و ملموس است، در حالی که برای دیگران فقط در آینده و به صورت وعده بهشت قابل دریافت است. به عبارتی، او به زندگی و لذت‌های آن در زمان حال اهمیت بیشتری می‌دهد تا وعده‌های بعید.
من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشتاز اهل بهشت کرد یا دوزخ زشت
من نمیدانم که آن کسی که مرا آفریده، آیا من را از اهل بهشت قرار داده یا اهل دوزخ.
جامی و بتی و بربطی بر لب کشتاین هرسه مرا نقد و تو را نسیه بهشت
مستی و زیبایی و آهنگی که از ساز به گوش میرسد، مرا به کام خود کشانده است و تو را تنها وعدهای از بهشت دادهاند.