رباعی شمارهٔ ۴۵
هوش مصنوعی: این شعر به بیان شادی و لذت از زندگی می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که خوشی و فراغت از درگیری‌های مذهبی و عقیدتی بخشی از باورهای اوست. او از عروس دنیا می‌پرسد که مهریه‌اش چیست و او در پاسخ می‌گوید که دل شاداب شاعر، مهریه اوست. این شعر تأکید بر ارزش شادی و احساسات مثبت در زندگی دارد.
می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من استفارغ‌بودن ز کفر و دین، دینِ من است
خوشی و لذت زندگی کردن، آیین من است و دور بودن از کفر ویا تعصبهای دینی، دین من است.
گفتم به عروسِ دهر: «کابینِ تو چیست؟»گفتا: «دلِ خُرَّمِ تو، کابینِ من است»
به عروس زمانه گفتم، مهریهات چیست؟ او جواب داد: «دل خوش تو، مهریه من است.»