رباعی شمارهٔ ۴۷
این اشعار به مفهوم لذت‌بردن از زندگی و لحظات شاد اشاره دارد. شاعر با کنایه به عمر جاودانه که برای انسان‌ها شادمان کننده است، به این نکته تأکید می‌کند که زندگی جاودانه حقیقی در واقع از شادی و جوانی حاصل می‌شود. او پیشنهاد می‌کند از زیبایی‌های زندگی لذت ببریم و خوش‌باشیم، زیرا این‌ها نشانه‌هایی از زندگی واقعی هستند.
می نوش که عمر جاودانی این استخود حاصلت از دور جوانی این است
کمتر حسابگری کن چون عمر جاودان تو، همین زمان است
هنگام گل و باده و یاران سرمستخوش باش دمی که زندگانی این است
در زمانهای شاد و با دوستان، لحظهای خوش باش؛ زیرا زندگی همین لحظات شاد و خوب است.