رباعی شمارهٔ ۵۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به زیبایی سبزه‌ای می‌نگرد که در کنار جوی آب روییده است. او این سبزه را به فرشته‌ای تشبیه می‌کند که از لبانش زاده شده است. شاعر از کسی می‌خواهد که پا بر سر این سبزه نگذارد و آن را نادیده نگیرد، زیرا این سبزه از خاکی گرفته شده که زیبایی لاله را دارد. به عبارت دیگر، شاعر به ارزش و زیبایی طبیعی سبزه‌ها اشاره می‌کند و خواهان احترام و حفاظت از آن‌هاست.
هر سبزه که بر کنار جویی رسته‌ستگویی ز لب فرشته‌خویی رسته‌ست
هوش مصنوعی: هر گیاهی که در کنار آب رشد کرده، مانند این است که از لب فرشته‌ای زیبا روییده و سر برآورده است.
پا بر سر سبزه تا به خواری ننهیکآن سبزه ز خاک لاله‌رویی رسته‌ست
هوش مصنوعی: پای خود را بر روی علفها نگذار، زیرا این علفها از خاکی روییدهاند که گلهای زیبا در آن پرورش یافتهاند.