رباعی شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان تجربه‌های انسانی می‌پردازد. او می‌گوید که از رنج و سختی، انسان به بالندگی و رشد می‌رسد. همچنین، اشاره می‌کند که مانند آب‌زده‌ای که درون صدف محبوس است، انسان نیز می‌تواند به رشد و تغییر برسد. در نهایت، او تأکید می‌کند که حتی اگر مال و ثروت از بین برود، هویت و وجود انسان باقی می‌ماند و پس از تهی شدن، دوباره می‌توان به سمت پر شدن و غنای جدید حرکت کرد.
از رنج کشیدن آدمی حر گرددقطره چو کشد حبس صدف در گردد
انسان در زمان درد و رنج و سختی بالغ میشود همانطور که یک قطعه بی ارزش وقتی در دل صدف زندانی میشود مروارید میشود
گر مال نماند سر بماناد به جایپیمانه چو شد تهی دگر پر گردد
هوش مصنوعی: اگر مالی باقی نماند، از جان و سر هم چیزی بر جای نمیماند. زمانی که پیمانه خالی شود، دوباره پر خواهد شد.