رباعی شمارهٔ ۶۳
شاعر در این دو بیت، افسوس از دست رفتن جوانی را میخورد و ضمن تشبیه کردن آن به بهار، به این واقعیت اشاره میکند که هرچه گذشت، دیگر برنمیگردد.
افسوس که نامهٔ جوانی طی شدوآن تازهبهارِ زندگانی دی شد
افسوس که پرونده جوانی بسته شد؛ و تازهبهار زندگی به گذشته پیوست.
آن مرغِ طَرَب که نام او بود شَبابافسوس ندانم که کی آمد کی شد!
آن پرنده شادمانی که نامش جوانی بود نمیدانم کی آمد و کی رفت!