رباعی شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به موقعیت و سرنوشت خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر تقدیر و سرنوشتش بدون حضور او رقم خورد، پس چرا نیک و بد آن را به او نسبت می‌دهند؟ او همچنین اشاره می‌کند که روز گذشته و امروز بدون او گذشته و فردا چه دلیلی دارد که او را در محاکمه به داور ارجاع دهند. در واقع، او به نوعی از بی‌پناهی و عدم کنترل بر سرنوشتش سخن می‌گوید.
بر من قلم قضا چو بی من رانندپس نیک و بدش ز من چرا می‌دانند
هوش مصنوعی: اگر سرنوشت من را بدون من رقم بزنند، پس چرا خوب و بد آن را به من نسبت می‌دهند؟
دی بی من و امروز چو دی بی من و توفردا به چه حجتم به داور خوانند
هوش مصنوعی: امروز من بدون تو شبیه دیروز بدون من است. اگر فردا من را به داور و محاکمه بکشانند، چه دلیلی بر این کار وجود دارد؟