رباعی شمارهٔ ۷۱
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به این موضوع اشاره می‌کند که آدمی تا چه حد تحت تأثیر ظواهر دنیا و زیبایی‌ها قرار می‌گیرد و به دنبال چیزهای ظاهری می‌گردد. او می‌پرسد که چگونه می‌توان به زشتی‌ها و زیبایی‌ها دل بست و در نهایت، هر چه باشد، همه چیز در نهایت به خاک برمی‌گردد. به نوعی، شاعر به عدم ماندگاری دنیا و بی‌فایده بودن وابستگی به آن نکته می‌زند.
تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد؟چند از پی هر زشت و نکو خواهی شد؟
هوش مصنوعی: چقدر باید به زیبایی‌ها و ظواهر دنیا وابسته باشی؟ تا کی میخواهی به دنبال هر خوب و بد بروی؟
گر چشمهٔ زمزمی و گر آب حیاتآخر به دل خاک فروخواهی شد
هوش مصنوعی: اگر چشمهٔ زنده کنندهای وجود داشته باشد یا حتی آب حیات، در نهایت تو به دل خاک خواهی پیوست.