رباعی شمارهٔ ۷۳
این ابیات در وصف ارزش مستی و می است. شاعر بر بینظیر بودن می و مستی تاکید میکند و دیگران را خطاب قرار میدهند که هیچ چیز بهتر از می نخواهند توانست که بیابند.
تا زُهْره و مَه در آسمان گشت پدیدبهتر ز میِ ناب کسی هیچ ندید
از روزی که افلاک آفریده شدهاند و از اول خلقت، هیچکس بهتر از می ناب چیزی ندیده و نیافته است.
من در عجبم ز میفروشان کایشانبه زآنچه فروشند چه خواهند خرید؟
من تعجب میکنم که میفروشها با پولی که از می فروختن بهدست میآورند چه چیز بهتری هست که بخرند؟