رباعی شمارهٔ ۷۶
این ابیات در باره غنیمت شمردن بهار و جوانی و می و زیباییاست. شاعر میگوید در فصل بهار مینوشی را فراموش مکن و زیاد به وعدههایی که درباره بهشت و حور و ... میدهند، توجه مکن.
در دهر چو آواز گل تازه دهندفرمای بتا که می بهاندازه دهند
در فصل بهار که گلها باطراوت هستند ای بت زیبا بفرما که می کافی بیاورند.
از حور و قصور و ز بهشت و دوزخفارغ بنشین که آن هر آوازه دهند
حور و قصر بهشتی و دوزخ و ... را فراموش کن زیرا درباره اینها سخن و حرف و وعده زیاد هست.