رباعی شمارهٔ ۷۷
این ابیات درباره ارزش قناعت و آرامش در زندگی است. شاعر میگوید خوشا بهحال کسی که نانی برای سیر کردن شکم و گوشهای برای خواب و آرامش دارد کسی که نه رییس است و نه خدمتگزار؛ چنین شخصی بهترین روزگار را دارد؛ خوشابهحال او!
در دهر هر آنکه نیمنانی دارداز بهر نشست آشیانی دارد
اگر کسی حداقل نانی برای سیر کردن شکم و جایی برای خواب و استراحت دارد.
نه خادم کس بود نه مخدوم کسیگو شاد بزی که خوشجهانی دارد
و نه رییس کسی است و نه خدمتگزار کسی؛ همان شخص بهترین زندگی را دارد؛ خوشا بهحال او!