رباعی شمارهٔ ۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس نتوانسته راز مرگ را کشف کند و هیچ‌کس از دایره حیات خارج نشده است. او از مبتدی تا استاد را می‌بیند و به این نتیجه می‌رسد که همه انسان‌ها در برابر مرگ ناتوان هستند، چرا که این عجز از تولد با آن‌هاست.
کس مشکل اسرار اجل را نگشادکس یک قدم از دایره بیرون ننهاد
هیچ‌کس نتوانست راز هستی را درک کند؛ هیچ انسانی از این دایرهی هستی که محل آمدن و رفتن ماست، نتوانست قدمی فراتر گذارد!
من می‌نگرم ز مبتدی تا استادعجز است به دست هرکه از مادر زاد
چون با دقت میاندیشم متوجه میشوم که همهی انسان هایی که به وجود آمده اند دارای ناتوانی هستند! در برابر مرگ ناتوانند.