رباعی شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع امید و دوستی اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر چه در absence از همدیگر، زندگی و امید همچنان وجود دارد، اما اهمیت دوستی را یادآوری می‌کند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که بهتر است با دوستان خود شادی و ثروت را تقسیم کنیم، وگرنه دچار مشکلاتی با دشمنان خواهیم شد.
هم دانهٔ امید به خرمن ماندهم باغ و سرای بی تو و من ماند
هوش مصنوعی: امیدهای ما در کنار هم، به مانند دانهای در انبار، باقی ماندهاند و همچنین باغ و خانهای که بدون حضور تو و من بیحضور و خالی به نظر میرسد.
سیم و زر خویش از درمی تا به جویبا دوست بخور گرنه به دشمن ماند
جو: تکههای ریز مسی که به اندازه یک جو بوده و به عنوان پول بهکار میرفته است. یعنی پول بسیار کم.