رباعی شمارهٔ ۱۱۰
هوش مصنوعی: شعر به ما یادآوری می‌کند که در سحرگاه بیدار شویم و از لحظات زندگی بهره‌برداری کنیم. در اینجا به اهمیت نوشیدن از شادابی زندگی (که با باده لعل نمادین است) اشاره می‌شود و این نکته را مطرح می‌کند که این لحظات ارزشمند و گذرا هستند و ممکن است دیگر هرگز دشوار به دست نیایند. بنابراین، باید قدر آن‌ها را دانست و از آن‌ها بهره برد.
وقت سحر است خیز ای طرفه پسرپر بادهٔ لعل کن بلورین ساغر
ای جوان چابک و عالی، صبحگاهان ساغر زلال و بلورین را از شراب سرخ پر کن
کاین یک‌دَم عاریت در این کنج فنابسیار بجویی و نیابی دیگر
که این فرصت گذرا در این دنیای فانی دوباره بهدست نمیآید؛ بسیار خواهی جست و دوباره بهدست نمیآید. (عاریه: آنچه بدهند و بگیرند)