رباعی شمارهٔ ۱۱۳
شاعر در بیت اول انسان را به استفاده از عمرش سفارش میکند و توصیه میکند دم را غنیمت شمارد و در بیت دوم بیان میکند که انسان دیر یا زود ازین دنیا خواهد رفت و فرصت زیادی ندارد.
وقت سحر است خیز ای مایهٔ نازنرمک نرمک باده خور و چنگ نواز
صبح شده است، ای نازنین از خواب بیدار شو و آرامآرام باده نوش و ساز نواز
کآنها که به جایند نپایند بسیوآنها که شدند کس نمیآید باز
زیرا که آنها که بجایند (زندهاند) زیاد دوام نخواهند آورد و ازین دنیا میروند و آنها که ازین دنیا رفتهاند نیز به این دنیا باز نخواهند گشت.