رباعی شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تلاش خود برای حل مشکلات بزرگ و کلی صحبت می‌کند و به موفقیت‌های خود در این زمینه اشاره می‌کند. او با نیرنگ و تدبیر، گره‌های مشکلات را باز کرده است، اما به این نکته اشاره می‌کند که تنها مسئله‌ای که نمی‌تواند حل کند، بند اجل یا مرگ است.
از جرم گِلِ سیاه، تا اوج زحلکردم همه مشکلاتِ کلی را حل
هوش مصنوعی: از خاک سیاه تا دورترین نقطههای فضایی، من توانستم تمامی مشکلات بزرگ را برطرف کنم.
بگشادم بندهای مشکل به حِیَلهر بند گشاده شد بجز بند اَجل
هوش مصنوعی: من مشکلات را یکی یکی حل کردم و هر کدام از این مشکلات به راحتی برطرف شد، به جز مشکلی که مربوط به مرگ است.