رباعی شمارهٔ ۱۳۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات بیان می‌کند که نمی‌تواند بدون شراب زندگی کند و نمی‌تواند تحمل کند که در می‌خانه باشد و باده‌ای نداشته باشد. او خود را وابسته به لحظه‌ای می‌داند که ساقی از او می‌خواهد یک جام دیگر بگیرد، و در این لحظه احساس ناچیزی دارد که نمی‌تواند بدون آن زندگی کند.
من بی می ناب زیستن نتوانمبی باده کشید بار تن نتوانم
هوش مصنوعی: من نمیتوانم بدون نوشیدن شراب خالص زندگی کنم و نمیتوانم بار گران زندگی را بر دوش بکشم.
من بنده آن دمم که ساقی گویدیک جام دگر بگیر و من نتوانم
: من تحت تأثیر لحظه‌ای هستم که ساقی میگوید یک لیوان دیگر بگیر و من توانایی و ظرفیت یک جام دیگر را آن را نداشته باشم. یعنی دیگه پر پرم ، ظرفیت و جایی برای یک جام دیگر نیست