رباعی شمارهٔ ۱۳۴
هوش مصنوعی: شاعر در این بیت به گذر زمان و تجربه‌های زندگی اشاره می‌کند. او از دوران کودکی تا استادی را طی کرده و از این تغییرات خوشحال بوده است. اما در پایان نتیجه‌گیری می‌کند که در نهایت همه چیز زودگذر است و از خاک به وجود آمده‌اند و در نهایت به باد خواهند رفت.
یک چند به کودکی به استاد شدیمیک چند به استادی خود شاد شدیم
مدتی را در کودکی آموختیم و شاگردی کردیم؛ مدتی هم استاد شدیم و (به دانایی خود)، شاد و مغرور گشتیم.
پایان سخن شنو که ما را چه رسیداز خاک در آمدیم و بر باد شدیم
خلاصه آنکه ببین به ما چه رسید؟ از خاک برخاستیم و (همچون غبار) بر باد رفتیم.