رباعی شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، گوینده به بیداد و سختی‌هایی که در زندگی متحمل می‌شود اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که تنها چیزی که می‌تواند از این مشکلات رهایی ببخشد، مرگ است و به این نتیجه می‌رسد که باید این واقعیت را بپذیرد. به طور کلی، شعر بر مفهوم آزاد شدن از رنج‌ها و مشکلات زندگی تمرکز دارد.
رفتم که در این منزلِ بیداد بُدَندر دست نخواهد بجز از باد بُدَن
هوش مصنوعی: رفتم که در این مکان پر از ظلم و ستم زندگی کنم، اما در اینجا تنها چیزی که به من داده می‌شود، پوچی و بیمعنایی است.
آن را باید به مرگِ من شاد بُدَنکز دستِ اجل تواند آزاد بُدَن
هوش مصنوعی: باید به این نکته توجه کرد که برای من شادی و خوشحالی در گرو مرگ من خواهد بود، زیرا تنها در این حالت میتوانم از چنگال تقدیر و سرنوشت رهایی پیدا کنم.