رباعی شمارهٔ ۱۴۳
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به دو گروه از مردم اشاره می‌کند: گروهی که در جستجوی فهم عمیق دین هستند و گروهی که به اشتباه در مسیر یقین افتاده‌اند. او نگران است که روزی صدایی بلند شود و آن‌ها را از نادرستی راهشان آگاه کند، چرا که حقیقت دین نه در باورهای نادرست آن‌هاست و نه در آنچه که فکر می‌کنند درست است.
قومی متفکرند اندر ره دینقومی به گمان فتاده در راه یقین
هوش مصنوعی: گروهی در جستجوی حقیقت و فهم عمیق دین هستند و به تفکر مشغولند، در حالی که گروهی دیگر تنها بر اساس گمان و حدس به یقین رسیدهاند.
می‌ترسم از آن که بانگ آید روزیکای بی‌خبران راه نه آن است و نه این
هوش مصنوعی: من از این می‌ترسم که روزی صدایی بشنوم و بفهمم که راهی که در پیش گرفتهایم، نه این است که فکر میکنیم و نه آن چیزی که باید باشد.