رباعی شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: این اشعار به اندیشه‌ای فلسفی اشاره دارد که به بیهوده بودن زندگی و گذران عمر می‌پردازد. شاعر از بی‌فایده بودن آمدن و رفتن انسان‌ها و نابودی آرزوها صحبت می‌کند و با تاسف می‌گوید که زندگی نازنینان هم در نهایت به خاک و دود تبدیل می‌شود. به طور کلی، این اشعار به زوال و ناپایداری زندگی اشاره می‌کند.
از آمدن و رفتن ما سودی کو؟وز تار امید عمر ما پودی کو؟
هوش مصنوعی: آمدن و رفتن ما چه فایدهای دارد؟ و از تاریکی امید به زندگی ما چه نشانهای باقی مانده است؟
چندین سر و پای نازنینان جهانمی‌سوزد و خاک می‌شود دودی کو؟
هوش مصنوعی: در جهان، بسیاری از جانهای زیبا و دوستداشتنی به خاموشی میگرایند و به خاک تبدیل میشوند؛ اما کجا ممکن است نشانی از آن دودی که از این سوزش به وجود میآید، پیدا کرد؟