رباعی شمارهٔ ۱۵۲
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به نقش تقدیر و سرنوشت در زندگی انسان‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که آسمان (فلک) به هلاک ما قصد دارد. اما در عین حال از ما دعوت می‌کند که در طبیعت بنشینیم و به نوشیدن شراب بپردازیم، زیرا زندگی و خوشی‌های آن زودگذرند و می‌گذرد، مانند سبزه که از خاک می‌روید و سپس پژمرده می‌شود.
می خور که فلک بهر هلاک من و توقصدی دارد به جان پاک من و تو
شراب بنوش زیرا چرخ فلک و روزگار و زمانه قصد هلاک کردن و شکستن و به زیر خاک بردن جان پاک من و تو را دارد( «من» که خیام است اکنون به زیر خاک و «تو» خوانندگان رباعیات او هستند باید به این بازه ی گذر شتابان عمر بسیار توجه کرد)
در سبزه نشین و می روشن می‌خورکاین سبزه بسی دمد ز خاک من و تو
روی زمین سرسبز و خرم بنشین و می گوارا و زلال بنوش چرا که طولی نخواهد کشید همین سبزه های بسیار از مزار من و تو رشد کنند( مزار ما به زمینی برای رویش سبزه ها تبدیل میگردد).