رباعی شمارهٔ ۱۵۷
هوش مصنوعی: این شعر به این موضوع اشاره دارد که تمامی چیزهایی که از دنیا به دست می‌آوریم، مانند غذا یا لباس، همگی موقتی و زودگذرند. اگر در تلاش برای به دست آوردن آن‌ها زحمت می‌کشی، معذور خواهی بود، اما باید مراقب باشی که عمر گران‌بهایت را برای چیزهای بی‌ارزش نفروشی و در نظر داشته باشی که باقی چیزها ارزشی ندارند.
آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشیمعذوری اگر در طلبش می‌کوشی
آنقدر از عمرت را که برای خوراک و لباس، صرف کسب مال و مایه میکنی معذور هستی و بر تو نمیتوان خُرده گرفت؛
باقی همه رایگان نیرزد، هُش دار!تا عمر گران‌بها بدان نفروشی
اما اگر بیش از این، عمر و وقتت را صرف کسب مال کنی، بی‌ارزش است و مفت نمیارزد.