رباعی شمارهٔ ۱۶۲
هوش مصنوعی: در این نوشته، شاعر از دوستش دعوت می‌کند که حقیقت را بشنود. او به زیبایی و خوشگلی باده و تن اشاره می‌کند و می‌گوید که در این جهان که فرصت و آرامش فراهم کرده است، زیبایی‌ها و جذابیت‌ها مهم هستند. شاعر از دوستش می‌خواهد تا از زیبایی‌های زندگی لذت ببرد.
ای دوست حقیقت شنو از من سخنیبا بادهٔ لعل باش و با سیم تنی
هوش مصنوعی: ای دوست! به من گوش کن و حقیقت را بشنو. با شهدی سرخ و با زیبایی ای همچون نقره، زندگی کن.
که‌آنکس که جهان کرد فراغت دارداز سبلت چون تویی و ریش چو منی
هوش مصنوعی: دنیا به مانند یک کلبه است که از رنج و سختی خالی شده، و این شرایط برای افرادی مثل تو که زیبا هستید و من که دارای ریش هستم، خوشایند است.