رباعی شمارهٔ ۱۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر آرزو میکند که ای کاش در جایی برای آرامش و استراحت وجود داشت یا اینکه راه طولانی به پایان میرسید. همچنین، ن Wunsch دارد که بعد از صد هزار سال از دل خاک، امید مانند سبزهای دوباره جوانه بزند.
ای کاش که جای آرمیدن بودییا این ره دور را رسیدن بودی
هوش مصنوعی: ای کاش جایی برای استراحت وجود داشت یا این مسیر طولانی به پایان میرسید.
کاش از پی صد هزار سال از دل خاکچون سبزه امید بر دمیدن بودی
هوش مصنوعی: ای کاش پس از گذشت صد هزار سال، از دل خاک به مانند سبزه، امیدی تازه جان میگرفت و دوباره زنده میشد.