رباعی شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: خلاصه این شعر به این معناست که اگر فرصتی برای کشت و کار و تهیه نان از گندم و همچنین بهره‌مندی از خونی از می و قیمت گوسفند فراهم شود، لذت و شادی در کنار زیبایی طبیعت و گل‌ها، ارزشی فراتر از هر سلطنت و مقام را به ارمغان می‌آورد. در واقع، شاعر می‌گوید که خوشبختی واقعی در چیزهای ساده و طبیعی زندگی نهفته است.
گر دست دهد ز مغز گندم، نانیوز مِی دو منی ز گوسفندی، رانی
هوش مصنوعی: اگر از دانههای گندم نانی به دست بیاید، و از دو من می، گرانی بیش از یک گوسفند فراهم آید.
با لاله‌رخی و گوشهٔ بستانیعیشی بود آن، نه حد هر سلطانی
هوش مصنوعی: در گوشهٔ باغ، با چهرهای زیبا لحظاتی دلانگیز و خوش را تجربه میکردم، که این لذت هیچ ارتباطی به مقام و قدرت دیگران نداشت.