رباعی ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که وجود انسان و تجربیاتش تنها بر اساس بد و خوب بودن نیست. شاعر می‌گوید که اگر من به این دنیا آمدم، به خاطر خوب و بد نیست، بلکه وجود من مستقل از این مسایل است. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که در این دنیای خراب و فانی نه آمدن، نه بودن و نه ترک این دنیا معنایی ندارد.
گر آمدنم به من بُدی، نامَدَمیور نیز شدن به من بدی، کی شدمی؟
هوش مصنوعی: اگر وجودم برای تو خوشایند بود، چرا به من نزدیک نمیشوی؟ و اگر هم قرار باشد که به من نزدیک شوی، من کی به وجود آمدهام؟
بِهْ زان نَبُدی که اندر این دیْرِ خرابنه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی!
هوش مصنوعی: بهتر بود که در این معبد ویران نمیآمدم، نمیشدم و وجود نداشتم.