رباعی ۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به تامل در باره زندگی و ناپایداری آن می‌پردازد. شاعر می‌پرسد که آمدن و رفتن ما چه سودی دارد و اینکه از عمر ما چه باقیمانده‌ای است. او به سرنوشت انسان‌ها اشاره می‌کند که در معرض چرخ روزگار سوزانده می‌شوند و به خاک تبدیل می‌شوند. در کل، شعر به گذرایی زندگی و سرنوشت انسان‌ها تأکید دارد.
از آمدن و رفتنِ ما سودی کو؟وز تارِ وجودِ عمرِ ما پودی کو؟
به دنیا آمدن و مردن ما چه فایدهای برای جهان دارد؟ آیا نشانه ای از وجود ما در جهان هستی به جای می ماند؟
در چَنْبَرِ چرخِ جانِ چندین پاکانمی‌سوزد و خاک می‌شود، دودی کو؟
هوش مصنوعی: در حلقهی چرخ زندگی، بسیاری از افراد خوب و پاک در حال سوختن و از بین رفتناند. آیا خبری از دودی که باید حاصل این سوختن باشد، وجود دارد؟