رباعی ۱۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به حسرت و افسوس از اتلاف عمر و تلاشهای بیثمر اشاره میکند. او از سرنوشت خود و دنیای پیرامونش گله دارد و به این نکته میپردازد که در کوتاه زمانی همه چیز را از دست داده و از زندگی بیخبر و نابود شده است.
افسوس که بیفایده فرسوده شدیموَز داسِ سپهرِ سرنگون سوده شدیم
هوش مصنوعی: ای کاش که بیهوده و به هدر نرفته بودیم، و از سرنوشت و زمانه تلخ آسیب نمیدیدیم.
دردا و ندامتا که تا چشم زدیمنابوده به کامِ خویش، نابوده شدیم!
هوش مصنوعی: آه و افسوس، که در یک چشم به هم زدن، به راحتی در لابهلای چنگال سرنوشت و تقدیر، از بین رفتیم!