درد زندگی [۲۵-۱۶]

امروز که نوبت جوانی من است

گر آمدنم به من بُدی، نامَدَمی

از آمدن و رفتنِ ما سودی کو؟

افسوس که بی‌فایده فرسوده شدیم

* با یار چو آرمیده باشی همه عمر

اکنون که ز خوشدلی به‌جز نام نمانْد

ای‌کاش که جای آرمیدن بودی

چون حاصلِ آدمی درین جایِ دودَر 

* آن‌کس که زمین و چرخِ اَفلاک نهاد،

گر بر فَلَکَم دست بُدی چون یزدان