رباعی ۴۷
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به فردی اشاره می‌کند که باید از زندگی بهره ببرد و از تنهایی رنج می‌برد. او هشدار می‌دهد که رازهای درونش را با کسی در میان نگذارد، زیرا هر لاله‌ای که پژمرد، دوباره شکوفا نخواهد شد. به طور کل، این شعر به ناپایداری زندگی و ضرورت بهره‌مندی از لحظات می‌پردازد.
مِی خور که به زیرِ گِل بسی خواهی خفتبی‌مونس و بی‌رفیق و بی‌همدم و جفت
هوش مصنوعی: بیا مینوش که وقتی به زیر خاک رفتی، دیگر هیچ کس را نخواهی داشت و به تنهایی خواهی خوابید.
زنهار! به کس مگو تو این رازِ نهفتهر لاله که پَژْمُرد، نخواهد بِشْکفت!
هوش مصنوعی: مواظب باش این راز پنهان را به کسی نگو، چرا که هر گلی که پژمرده شود، دوباره شکوفا نخواهد شد.