رباعی ۵۰
هوش مصنوعی: این بیت شعر به مفهوم زندگی و بازی آن تاکید دارد. شاعر اشاره می‌کند که ما انسان‌ها مانند مهره‌های بازی هستیم و این بازی زندگی به صورت واقعی و نه مجازی برگزار می‌شود. او به مدت کوتاهی در این دنیا بازی می‌کند و سپس به صندوق عدم و نیستی برمی‌گردد. به عبارتی، زندگی را به عنوان یک بازی گذرا می‌نگرد که در نهایت به پایان می‌رسد.
ما لُعْبَتَکانیم و فلک لُعبَت‌بازاز روی حقیقتی نه از روی مَجاز
به راستی که ما عروسکانی هستیم و این جهان عروسکگردان.
یک‌چند در این بساط بازی کردیمرفتیم به صندوقِ عدم یک‌یک باز!
مدتی در این دنیا بازی میکنیم و بعد خواهیم مرد.