رباعی ۶۵
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از مردی صحبت می‌کند که در یک عمارت مشغول لگد زدن به گلی است و به او بی‌احترامی می‌کند. گل در حالتی ناامید، به او می‌گوید که چون او نیز مانند بسیاری دیگر از موجودات در معرض آسیب و بی‌احترامی قرار دارد، به زودی او نیز از ضربات لگد رنج خواهد برد. این شعر به نوعی نشان‌دهنده‌ی ظلم و بی‌رحمی انسان‌ها نسبت به طبیعت و زیبایی‌هاست.
دیدم به سرِ عمارتی مردی فردکاو گِل به لگد می‌زد و خوارش می‌کرد
هوش مصنوعی: مردی را دیدم که در بالای یک ساختمان ایستاده بود و با لگد به خاک آن می‌زد و به نوعی آن را خوار و بیارزش می‌کرد.
وان گِل به زبانِ حال با او می‌گفت:ساکن! که چو من بسی لگد خواهی‌خورد!
هوش مصنوعی: آن گِل به زبان حال به او می‌گفت: صبر کن، چون تو هم مانند من ضربات زیادی خواهی خورد!