رباعی ۹۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ناامیدی و سردرگمی خود اشاره می‌کند و نمی‌داند که آیا سرشت او منجر به ورودش به بهشت شده یا به دوزخ. او همچنین از لذت‌های زودگذر زندگی، مانند شراب (جام)، معشوقه (بت) و موسیقی (بربط) سخن می‌گوید و می‌گوید که این چیزها برای او نقد هستند و برای دیگران، نسیه‌ی بهشت محسوب می‌شوند. به عبارتی، او به زندگی آنی و لذت‌های موقتی اعتقاد دارد.
* من هیچ ندانم که مرا آنکه سرشتاز اهل بهشت کرد، یا دوزخ زشت
هوش مصنوعی: من نمیدانم آیا آنکه مرا آفرید، به من جمال و شرافتی بخشیده که مرا از اهل بهشت کرده یا به من عیبی داده که مرا به دوزخ مَیکشاند.
جامی و بتی و بَربَطی بر لب کِشتاین هر سه مرا نقد و تو را نسیه بهشت
هوش مصنوعی: نغمهها و زیباییهای هنری از جمله شراب و عشق و موسیقی، همگی در یک منظر دلنواز حاضرند. اما اینها برای من به عنوان نعمتهای حاضر و قابل درکاند، در حالی که برای تو، وعدههای بهشت هنوز در آیندهاند و دست نیافتنی.