رباعی ۹۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که چون جایگاه او در این دنیا ثابت و دائمی نیست، بنابراین زندگی بدون عشق و می (شراب) بی‌معنا و خطا است. او از ادامه امید و ترس ناشی از گذشته و آینده خسته شده و می‌گوید وقتی که خود او از دنیا برود، به هیچ یک از این دو مفهوم (قدیم یا محدث) اهمیت نخواهد داد.
چون نیست مقام ما در این دهر مُقیمپس بی می و معشوق خطایی است عظیم
چون جایگاه ما در این دنیا ثابت و همیشگی نیست و ما نیز روزی خواهیم مرد پس زندگی کردن بدون لذت بردن اشتباهی بزرگ است .
تا کی ز قدیم و مُحْدَث امّیدم و بیم؟چون من رفتم، جهان چه مُحْدَث چه قدیم
تا کی این بحث بیهوده که جهان از اول بوده یا بعدا پدید آمده را ادامه دهیم از آنجایی که خواهیم مرد این بحثهای بیهوده اهمیتی ندارند.